บทที่ 2 2 หนีมาไกลสมใจ
“เย้! คุณพ่อใจดีที่สุดในโลกเลยค่ะ!” บัวชมพูกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจจนลืมภาพกุลสตรีเรียบร้อยไปชั่วขณะ ก่อนจะโผเข้ากอดเอวบิดาแน่นด้วยความโล่งอก
“เริ่ดเว่อ!” บีบีปรบมือให้เพื่อนสาวหนึ่งทีที่ทำภารกิจปราบอาจารย์ผู้เนี๊ยบได้สำเร็จ
เสียงเฮลั่นห้องดังประสานกันขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้างของเดอะแก๊งที่โล่งใจยิ่งกว่าตอนประกาศผลสอบ
“เอาล่ะ ๆ ในเมื่อผ่านด่านอรหันต์มาได้แล้ว เรามาวางแผนทริปกันต่อให้จบ!” น้ำตบมือเรียกสติทุกคนเข้าสู่โหมดจริงจัง “ให้โปรดรับหน้าที่เป็นพลขับนำเที่ยวเหมือนเดิม บีบีรับบทไกด์สาวสวยนำทาง ฉันกับเค้กจะช่วยกันจัดการเรื่องที่พักบนดอยให้เอง ส่วนภูผากับมาร์วินช่วยกันลิสต์โปรแกรมเที่ยวธรรมชาติสวย ๆ มา ด้านอาหารการกินและการจัดปาร์ตี้หมูกระทะตอนกลางคืน ยกให้คุณชมพูกับนุ่มนิ่มจัดการร่วมกับสองแฝดอย่างนาทีและนิวที่ต้องคอยเป็นลูกมือช่วยแบกของด้วยนะ!”
“รับทราบ ไม่มีปัญหา!” เสียงตอบรับพร้อมเพรียงดังขึ้นอย่างฮึกเหิม
อีกด้านหนึ่ง ท่ามกลางบรรยากาศแสนสบายของเมืองเชียงใหม่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายธรรมชาติและความทรงจำเก่า ๆ กลับมีชายหนุ่มอีกคนหนึ่งที่กำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างร้านกาแฟเงียบสงบ เอกณัฐ ศรีอนันต์ หรือที่ใคร ๆ มักเรียกว่า ไม้เอก กำลังจดจ้องแก้วกาแฟในมือด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย… หลายปีก่อนหน้านี้ เขาตัดสินใจหอบข้าวของย้ายถิ่นฐานขึ้นมาเรียนต่อและใช้ชีวิตอยู่ที่เชียงใหม่ ก็เพราะชนวนเหตุในอดีตที่เขาดันเผลอแสดงความรู้สึกและทำหน้าที่เกินคำว่า เพื่อนสนิท ที่ได้รับมอบหมาย จนทำให้ความสัมพันธ์พังทลายลง
แม้จุดเริ่มต้นเดิมทีเขาถูกอาจารย์ภมรสั่งให้คอยเป็นหูเป็นตาและดูแลบัวชมพู ลูกสาวสุดหวงอย่างใกล้ชิด แต่ความใกล้ชิดนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันลึกซึ้งจนเกินเลย และนั่นกลายเป็นดาบสองคมที่ทำให้หญิงสาวรู้สึกอึดอัด เกลียดชัง และพยายามตีตัวออกห่าง หนีหน้าเขาไปทุกวิถีทาง จนถึงขั้นเอ่ยปากไล่ให้เขาไปให้พ้นหน้า… มาไกลสมใจเธอแล้วใช่ไหม? เอกณัฐได้แต่ถามตัวเองในใจด้วยความขมขื่น
“คิดอะไรอยู่วะไอ้ไม้เอก หน้าตาสะลึมสะลือเชียว” เสียงทุ้มของ เหนือ เพื่อนสนิทคนใหม่ที่คอยร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันตลอดช่วงเวลาที่เขาใช้ชีวิตอยู่ที่เชียงใหม่ดังขึ้น พร้อมกับวางจานเค้กกลงบนโต๊ะไม้
เอกณัฐสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะดึงสติกลับมาแล้วส่ายหัวเบา ๆ
“เปล่าหรอก… กูแค่กำลังคิดว่าเรียนจบปริญญาตรีแล้ว กูควรจะไปต่อที่ไหนดี จะกลับบ้านที่ต่างจังหวัด หรือจะเข้ากรุงเทพฯ ไปหางานทำดีวะ”
เหนือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางใช้ช้อนตักขนมเข้าปาก “แล้วมึงไม่คิดถึงพ่อหรือไง? แกอยู่บ้านคนเดียวไม่ใช่เหรอวะ ป่านนี้เหงาแย่แล้วมั้ง”
เอกณัฐแค่นหัวเราะในลำคอสีหน้าเจื่อนลงถนัดตา
“มึงรู้ได้ไงว่าพ่อกูอยู่คนเดียว… อาทิตย์ก่อนกูโทรไปหาแกตอนดึก ๆ ปรากฏว่าได้ยินเสียงผู้หญิงคุยแจ๋ว ๆ อยู่กับพ่อด้วยซ้ำ”
“อ้าว! ถ้าอย่างนั้นก็ชัดเจน… แม่ใหม่มึงอ่ะดิไอ้ไม้เอก ฮ่า ๆ ๆ เตรียมตัวมีแม่เลี้ยงได้เลยมึง” เหนือระเบิดเสียงหัวเราะร่าเริงออกมาเสียงดังลั่นร้าน จนลูกค้าโต๊ะข้าง ๆ หันมามอง แต่สำหรับเอกณัฐแล้ว เรื่องราวด้านหลังกลับทำให้เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ชีวิตของเขาทั้งเรื่องเรียน เรื่องครอบครัว และเรื่องหัวใจที่ยังคงติดค้างอยู่ในอดีต… ดูเหมือนจะไม่มีอะไรลงตัวสักอย่างเดียว
“เหลืออีกแค่เดือนเดียวที่เราจะแยกย้ายกันแล้วนะเว้ย… งั้นพรุ่งนี้วันหยุด กูพาขึ้นดอย!” เหนือโพล่งขึ้นมากลางวงสนทนา พลางตบโต๊ะเบา ๆ อย่างคนเพิ่งคิดแผนเด็ดออก
เอกณัฐขมวดคิ้วมุ่น ปรายตามองเพื่อนสนิทด้วยความสงสัยระคนระอากับความกระตือรือร้นที่ดูจะเกินเบอร์ไปสักหน่อย “ไปทำไมวะ ขึ้นดอยตอนนี้เนี่ยนะ?”
“เอ้า! ก็ไปสูดอากาศบริสุทธิ์ให้ชุ่มปอดไงวะ ใช้ชีวิตอยู่ในตัวเมืองเชียงใหม่มาตั้งนาน มึงลองคิดดูสิว่ามันไม่ได้ต่างอะไรกับกรุงเทพฯ เลยสักนิด รถก็ติด ควันก็เยอะ ขืนมึงรีบดุ่ม ๆ กลับกรุงเทพฯ ไปตอนนี้ มึงจะรู้ได้ยังไงวะว่าเชียงใหม่ที่แท้จริงน่ะ… มันมีดอยที่สวยขนาดไหน!” เหนืออธิบายเสียงดังฟังชัดด้วยท่าทีจริงจัง
เอกณัฐถอนหายใจยาวพรืด เอนหลังพิงพนักเก้าอี้พร้อมกับกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ
“ไร้สาระน่าไอ้เหนือ… กูไม่ได้อารมณ์สุนทรีย์อยากไปชมธรรมชาติอะไรเบอร์นั้น ช่วงนี้กูยิ่งมีเรื่องให้ปวดหัวอยู่ ตั้งแต่เรื่องพ่อที่ทำท่าจะมีข่าวดีเรื่องแม่ใหม่ จนถึงเรื่องที่กูไม่อยากจะนึกถึงหน้าใครบางคน…”
ท้ายประโยคเสียงของชายหนุ่มแผ่วลงโดยอัตโนมัติ ภาพใบหน้าหวานหยาดเยิ้มแต่เต็มไปด้วยแววตาชิงชังและท่าทีรังเกียจที่พยายามหนีหน้าเขาจนสุดชีวิตของ บัวชมพูผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง แม้เขาจะยอมถอยร่นหนีไกลมาถึงภาคเหนือตามคำประกาศิตอ้อม ๆ ของหญิงสาวแล้ว แต่ลึก ๆ ในใจ บาดแผลจากความสัมพันธ์ที่พังทลายลงเพราะความรู้สึกที่เกินเส้นคำว่าเพื่อนก็ยังคงทิ้งร่องรอยความเจ็บปวดไว้ไม่จางหาย เหนือหรี่ตามองเพื่อนสนิทอย่างรู้ทัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้
“เอาน่า… อยู่แต่ห้องทำหน้าเป็นหมาหงอย เดี๋ยวก็เฉาตายพอดี เปิดใจให้ขุนเขาโอบกอดซะบ้าง เผลอ ๆ ขึ้นดอยพรุ่งนี้มึงอาจจะเจอเรื่องตื่นเต้น หรือเจอใครบางคนที่จะทำให้ชีวิตมึงหายเซ็งก็ได้ใครจะไปรู้”
